Mastürbasyon Değil, Etrafındaki Utanç Cinsel Sağlığa Zarar Veriyor

Bu çelişki önemli. Çünkü utanç sadece zihinde kalmıyor. İnsanların bedenleri hakkında ne bildiklerini, partnerleriyle nasıl konuştuklarını, doktora gidip gitmediklerini ve kendilerini nasıl yargıladıklarını şekillendiriyor. Cinsellik konusunda eskiye göre çok daha açık olan bir kültürde yaşıyoruz. Yine de mastürbasyon, utanmadan veya ahlaki bir panik yaşamadan konuşulması garip bir şekilde zor olan bir konu. Temiz ve pratik cinsel sağlık bilgisine en çok ihtiyaç duyulan anlarda, bu sessizlik insanları çağ dışı efsanelerle baş başa bırakıyor.

Araştırmalar temel bir noktada hep tutarlı oldu: Mastürbasyon çok yaygın. ABD'deki ulusal anket verileri, çok sayıda yetişkinin mastürbasyon yaptığını gösteriyor. (Cinsel Sağlık ve Davranış Ulusal Anketi ve Kinsey Enstitüsü raporları bu gerçeği sıkça vurguluyor). Oranlar yaşa, cinsiyete ve ilişki durumuna göre değişse de durum böyle. Avrupa ve Avustralya'daki çalışmalarda da benzer tablolar ortaya çıkıyor. Dünya Sağlık Örgütü ve diğer halk sağlığı kurumları, cinsel sağlığı genel sağlığın bir parçası olarak görüyor. Bu bakış açısına göre, tek başına yapılan cinsel eylemler bir hastalık değil. Sadece cinselliğin normal bir ifadesi olarak kabul ediliyor.

Tıp kurumları da eski korkutucu iddiaların birçoğunu reddetti. Mastürbasyonun körlüğe, kısırlığa, fiziksel zayıflığa veya akıl hastalığına yol açtığına dair hiçbir güvenilir kanıt yok. Ancak bu efsaneler birçok toplumda hala yaşamaya devam ediyor. Cleveland Clinic, Mayo Clinic ve İngiltere Ulusal Sağlık Sistemi (NHS) gibi büyük sağlık kuruluşları mastürbasyonu genel olarak güvenli buluyor. Sadece davranış takıntılı hale geldiğinde, günlük yaşamı etkilediğinde, strese yol açtığında veya güvensiz yöntemlerle yaralanmaya neden olduğunda olası sorunlara dikkat çekiyorlar. Bu durum, eylemin kendisinin kötü olduğunu söylemekten çok farklı bir şey.

Peki bu damgalama neden hala bu kadar güçlü? Cevabın bir kısmı tarihte yatıyor. 18. ve 19. yüzyıllarda Batı tıbbı ve ahlak öğretileri mastürbasyonu genellikle tehlikeli bir şey olarak gördü. Bu fikirler; otokontrol, din, toplumsal cinsiyet düzeni ve sosyal disiplin korkularıyla yoğrulmuştu. Benzer kaygılar, farklı şekillerde de olsa birçok kültürde vardı. Zamanla dil değişti ama mesaj aynı kaldı: Cinsel zevk sadece dar sınırlar içinde kabul edilebilirdi. Genellikle evlilik içinde olmalıydı ve çoğunlukla üreme odaklıydı. Bu modele uymayan özel bir eylemi "sapkın" olarak etiketlemek çok kolaydı.

Modern dijital kültür bu eski inançları silmedi. Hatta bazı yönlerden onları yeniden canlandırdı. Sosyal medya platformları, sözde yaşam koçlarına, ideolojik yorumculara ve kendini erkeklik koçu ilan edenlere kanıtsız iddiaları yayma fırsatı veriyor. Bazıları mastürbasyonu motivasyon eksikliğinin, düşük spor performansının, zayıf ilişkilerin veya erkekliğini kaybetmenin nedeni olarak gösteriyor. Diğerleri ise hiç mastürbasyon yapmamayı her derdin devası gibi sunuyor. Bu mesajlar genellikle hızla yayılıyor. Çünkü yalnızlık, depresyon, aşırı porno tüketimi veya özgüven eksikliği gibi gerçek sorunlara basit cevaplar sunuyorlar. Ancak her duygusal veya cinsel sorunun faturasını mastürbasyona kesmek, o sorunları anlamak demek değildir.

Bunun sonuçları ciddi olabilir. Mastürbasyon etrafındaki utanç, özellikle cinsel eğitimin yetersiz olduğu yerlerde suçluluk, kaygı ve çarpık beden algısıyla bağlantılıdır. Cinsellik bilimi ve ruh sağlığı dergilerinde yayınlanan araştırmalar çarpıcı bir gerçeği ortaya koyuyor. Mastürbasyon hakkında daha güçlü olumsuz inançlara sahip kişiler, genellikle daha fazla cinsel suçluluk ve sıkıntı yaşıyor. Pratikte bu durum, yetişkinlerin neyin iyi hissettirdiğini anlatmasını zorlaştırıyor. Ağrı veya işlev bozukluğunu fark etmelerini engelliyor ve utanmadan yardım istemelerinin önüne geçiyor. Kendi cinselliğinden korkmayı öğrenmiş biri, partneriyle yaşayacağı cinselliğe özgüven yerine kafa karışıklığıyla girebilir.

Bu etki ilişkilerin içinde de kendini gösterebiliyor. Yaygın bir korkunun aksine, mastürbasyon doğrudan partnerden memnuniyetsizlik anlamına gelmez. Birçok terapist, mastürbasyonun sağlıklı cinsel yaşamlarla birlikte gayet uyumlu bir şekilde var olabileceğini söylüyor. Bazı insanlar için bu, arzu farklılıklarını yönetmenin, stresi azaltmanın veya daha iyi uyumanın bir yoludur. Hastalık, engellilik, doğum sonrası iyileşme veya partnersiz dönemlerde kendi bedenleriyle bağ kurmalarını sağlar. Sorunlar tek başına yaşanan zevkin varlığından değil; gizlilikten, dürüstlükten uzak olmaktan, takıntılı alışkanlıklardan veya karşılıklı anlayış eksikliğinden kaynaklanır. Bunlar ilişki sorunlarıdır. Mastürbasyonun doğası gereği zararlı olduğunun bir kanıtı değildir.

Utanç temel eğitimi engellediğinde, bunun bir de halk sağlığı maliyeti oluyor. Birçok yerde cinsel eğitim hala sadece hamilelik ve hastalıklardan korunmaya odaklanıyor. Zevk, rıza, uyarılma ve anatomi gibi konulardan ise kaçınılıyor. Bu da yetişkinleri büyük bilgi boşluklarıyla baş başa bırakıyor. Çeşitli ülkelerden yapılan araştırmalar, özellikle birçok kadının klitoris ve kendi cinsel tepkileri hakkında çok az bilgiyle yetişkinliğe ulaştığını gösteriyor. Bu boşluğun ciddi sonuçları var. Kadın zevkinin ikincil veya gizemli olduğu fikrini güçlendiriyor. Ayrıca mastürbasyonu kadınlar için erkeklerden daha büyük bir tabu haline getiriyor. Ortaya çıkan bu tablo bir tevazu değil, erdem kılığına girmiş bir eşitsizliktir.

Bütün bunlar her mastürbasyon alışkanlığının sağlıklı olduğu anlamına gelmiyor. Hemen her davranış gibi cinsel davranışlar da takıntılı hale geldiğinde sorun yaratabilir. İnsanı hayattan tamamen kopardığında, zararlı içeriklere bağlandığında veya fiziksel yaralanmaya yol açtığında problemlidir. Ruh sağlığı uzmanları bu konuda giderek daha dikkatli bir dil kullanıyor. Buradaki endişe ahlaki bir çöküş değil. Sorun; davranışın kontrolden çıkıp çıkmadığı, kişiye sıkıntı verip vermediği ve işi, ilişkileri veya günlük hayatı aksatıp aksatmadığıdır. Bu çok daha işe yarar bir ölçüttür. Çünkü nesilden nesile aktarılan paniğe değil, kanıtlara ve zarara odaklanır.

Daha iyi bir yaklaşım, daha net bir dil kullanmakla başlar. Ebeveynler, öğretmenler, doktorlar ve medya, mastürbasyonu kirli veya önemsiz bir şeymiş gibi görmekten vazgeçebilir. Bu konu da diğer sağlık konuları gibi yalın, sakin ve bağlama dikkat edilerek konuşulmalıdır. Cinsel eğitim; mastürbasyonun yaygın olduğunu, mahremiyetin ve rızanın önemli olduğunu anlatmalıdır. Fantezilerin her zaman eyleme dönüşmek zorunda olmadığını açıklamalıdır. Ayrıca bir davranış takıntılı veya fiziksel olarak güvensiz hissettiriyorsa, insanların yardım araması gerektiği öğretilmelidir. Doktorlar cinsel sağlığı yargılamadan sormalıdır. Partnerler ise özel davranışları otomatikman bir ihanete dönüştürmeden kendi beklentileri hakkında konuşabilmelidir.

Daha geniş çaplı kültürel değişim biraz yavaş olabilir ama bu şart. Yetişkinler kendi bedenlerinden korkutularak daha sağlıklı hale gelmezler. Efsaneyi kanıttan, suçluluğu da gerçek riskten ayırabildiklerinde daha sağlıklı olurlar. Onlarca yıllık araştırmadan çıkarılacak ders, mastürbasyonun her durumda kutlanması veya teşvik edilmesi gerektiği değildir. Ders bundan çok daha basit. Normal bir insan davranışı, bir kültür ondan utanıyor diye tehlikeli bir hale gelmez.

İşte bu yüzden bu tartışma sadece yatak odasını değil, hayatın her alanını ilgilendiriyor. Utanç cinsel bilgiye hükmettiğinde, oradaki boşluğu yanlış bilgiler doldurur. İnsanlar ilişkilerine, doktor ziyaretlerine ve özel hayatlarına aslında önlenebilecek korkular taşırlar. Ciddi ve yetişkin bir toplum, kanıtların zaten gösterdiği gerçeği açıkça söyleyebilmelidir: Mastürbasyon kendi başına kötü bir şey değildir. Ancak etrafındaki sessizlik ve damgalama, insanlara gerçekten zarar verebilir.