Toplum savaşın yıkıcı bilançosunu düşündüğünde, akla hemen yerle bir olmuş binalar, sınırları aşarak kaçmak zorunda kalan aileler ile sivil ve askeri kayıpların trajik tablosu gelir. Çatışmaların sona ermesinin her şeyi bitirdiği ise yaygın bir yanılgıdır.

İnsanların aklına küresel su kıtlığı dendiğinde genellikle güneşte kavrulmuş, çatlamış bir göl yatağı veya kurumuş bir arazide suları çekilmiş bir nehir gelir. Yaygın kanı, su krizimizin tamamen şunlardan kaynaklanan yüzeysel bir olgu olduğu

Onlarca yıldır geleneksel ekonomi anlayışı, insan doğasına dair oldukça kötümser bir bakış açısına dayanıyor. Varsayım basit ama son derece etkili: İnsanlara katı şartlar koşmadan para verirseniz çalışmayı öylece bırakırlar. Bu yaygın inanç...

Yüzyılı aşkın bir süredir modern iş dünyası son derece basit bir varsayımla hareket ediyor. İnanca göre zaman eşittir üretimdir; bu nedenle kırk saatlik bir çalışma haftası ekonomik başarının temelidir ve fazladan çalışılan her saat doğrudan daha fazla

Toplumun hayal gücünde, iklimin kurtuluşuna dair neredeyse tamamen yeşeren bir Dünya'ya yayılan sonsuz sıralar halindeki yeni dikilmiş fidanlar etrafında şekillenen, derinden yerleşmiş bir imge vardır. Şirketler, hükümetler ve hayır kurumları da sıklıkla fidan dikme taahhüdünde bulunuyor

Popüler kültür, siber saldırılara dair son derece belirgin ve kalıcı bir portre çizmiştir. Çoğu zaman karanlık ekranlarda akan yeşil kod satırlarını, karmaşık algoritmaları kırmaya çalışan zeki ama kötü niyetli bilgisayar korsanlarını ve gelişmiş yapay

Ayaklarımızın altındaki toprağın ufalanmış kayalardan, kimyasal gübrelerle doldurulmayı bekleyen hareketsiz ve cansız bir süngerden ibaret olduğuna dair çok yaygın bir varsayım var. Toplumun genel kanısına göre toprak, çoraklığın en büyük simgesidir. Onu ellerimizden yıkayıp atarız,

"İklim göçmeni" ifadesi kamuoyunun gündemine geldiğinde, genellikle akıllarda çok belirli ve dramatik bir tablo canlanır. Bu tablo; uluslararası sınırların, tıklım tıklım teknelerin ve Küresel Güney'den Küresel Kuzey'in daha zengin ülkelerine uzanan çaresiz yolculukların hakim olduğu bir manzaradır.

Neredeyse on yıldır, tamamen nakitsiz bir topluma yönelik küresel geçiş, teknolojik ilerlemenin kaçınılmaz bir zaferi olarak kutlanıyor. Tüketiciler ve politika yapıcılar genel olarak, kağıt parayı bırakıp dijital cüzdanlara yönelmenin,

Yapay zeka ile etkileşime giren çoğu insan, bunu hiçbir engele takılmayan pürüzsüz bir teknoloji olarak hayal eder. Bir sohbet botundan bir e-posta yazmasını veya bir görsel oluşturmasını istediğimizde, yanıt saniyeler içinde gelir ve adeta yoktan var edilmiş gibi görünür. Bulut teknolojisinden, sanki dijital hayatlarımız havada süzülüyormuş gibi...

Nesiller boyu çocuklar, televizyona çok yakından bakmanın veya karanlıkta kitap okumanın gözlerini bozacağına dair ebeveynlerinden hep aynı uyarıyı duyarak büyüdü. Dijital çağın etkisini göstermesiyle bu endişe doğal olarak akıllı telefonlara ve tabletlere de yansıdı. Bu

Çoğu kişi yenilenebilir enerjiye yönelik küresel geçişin nihayet jeopolitik bir barış çağı başlatacağına ve yirminci yüzyıla damgasını vuran kaynak savaşlarını temelli sona erdireceğine inanıyor. Yaygın anlatı, rüzgar ve güneş ışığı her yerde bulunabildiği için,

İnternetten meteorolojik terimlerle bahsediyoruz. Değerli aile fotoğraflarımızı bulutta saklıyor, yüksek çözünürlüklü filmleri havadan izliyor ve devasa veri kütüphanelerini görünürde ağırlıksız bir dijital boşluktan indiriyoruz. Bu dilsel çerçeve temiz bir

Yalnızlık genellikle yaşlılığa dair bir sorun olarak hayal edilir: yalnız yaşayan yaşlı bir insan, sessiz bir ev, boş bir öğleden sonra. Ancak araştırmacılar giderek artan bir şekilde farklı bir yöne işaret ediyor. Dünya çapında, kendini en yalnız hisseden insanların birçoğu en yaşlılar değil. Onlar...

Dışarıdan bakıldığında denizler zamansız görünür. Kumsallara vurur, kayalara çarpar ve sanki hep oradaymış gibi ufkun ötesine uzanır. Ancak Dünya'daki denizlerin bir başlangıcı vardı ve bu hikaye, birçok insanın tahmin ettiğinden çok daha dramatik. Milyarlarca yıl önce,